home > expedities > aconcagua 2002 > weblog
Tijdens de reis in Zuid Amerika heb ik af en toe - als ik een internetcafe tegenkwam - op deze page een berichtje geschreven over mijn ervaringen. Je kunt hieronder alle live-verslagen lezen. Ook staan er stukjes van vóór vertrek bij.
Back home... 's Middags om half drie doe ik thuis de deur open. Een bizarre gewaarwording. Op de een of andere manier lijkt het huis heel anders dan voor vertrek. Alsof de samenhang tussen alle objecten verdwenen is. Meteen gaat de telefoon. Met m'n rugzak nog om neem ik op. Het is mijn mama die even vraagt hoe het gegaan is. Na een lang gesprek begin ik wat uit te pakken en op te ruimen. Daarna start meteen het dagelijkse ritueel van boodschappen doen, eten etc. Allemaal erg wennen.
De laatste dagen in Salta heb ik veel lol gehad met de Braziliaan Grigory en Jonathan uit Engeland. Veel door de stad gelopen, lekker eten, 's avonds tot erg laat zitten filosoferen op het dakterras met Argetijns bier en muziek van Pink Floyd. Een dag zijn we met z'n drieen met de bus naar San Antonio gegaan en hebben daar een tochtje gelopen door de schitterende kloof. Het lijkt alsof je door een Peruaans regenwoud loopt en je waant je 100-den kilometers van de bewoonde wereld. Toch ligt dit dal maar 15 kilometer van Salta af. Een andere dag ben ik met een citybike de bergen achter Salta ingefietst, een off-road pad van een kilomter of 15 opgereden en afgedenderd - heel spectaculair! - en een locale wielrenner afgetroefd door hem te kloppen na een spannende race terug naar Salta.
Aangezien de busritten via San Pedro de Atacama en Antafogasta erg lang duren en de marge ertussen nogal klein is, besluit ik de directe bus terug te nemen naar Santiago de Chile. Dit is een zit van 26 uur, met twee keer overstappen. Deze bussen zijn een stuk minder luxe dan die op de heenreis, maar uiteindelijk valt de reis toch nog mee. In Santiago ga ik naar het bekende Scott's Place, een hostel waar de eigenaar (de Amerikaan Scott) een ongelooflijke fruitsalade maakt voor bij het ontbijt. Dit is zeker voldoende reden om er te gaan slapen! Ook de bananencake is voortreffelijk.
Ik heb mijn terugreis niet bevestigd. Lufthansa is een van de weinige maatschappijen die dit niet verplicht stellen. Het vliegtuig heeft gelukkig geen vertraging - of wat nog erger zou zijn, vertrekt niet eerder dan op het ticket staat. Alle vluchten gaan volgens schema, zelf de trein staat klaar op Schiphol en vertrekt op tijd. 's Middags om half drie doe ik thuis de deur open. Een bizarre gewaarwording. Op de een of andere manier lijkt het huis heel anders dan voor vertrek. Alsof de samenhang tussen alle objecten verdwenen is...
Back in Salta-town!
Ik ben de afgelopen dagen in Cachi geweest, 160 km hier vandaan. De busreis was op zich al een fantastische ervaring! Schitterend landschap dat begon met de stad Salta, de uitgestrekte grasvlakte daarbuiten, dan door een smal slingerend dal in een natuurpark met steile bergen die helemaal begroeid waren als een regenwoud en waar felgroen gras als een waterval langs de hellingen naar beneden hing. De weg was vanaf daar onverhard, maar redelijk goed. Aan het einde van het dal maakte het groen steeds meer plaats voor rotsen in alle kleuren, van steenrood tot donkerblauw en groen, heel bizar. Daar slingerde de weg steil omhoog naar de pas van 3348 meter. Deze weg was een bouwkundig meesterwerk en hier en daar leek het me een raadsel hoe de weg aan de berg bleef hangen. De wind blies wolkenflarden tegen de steile berghelling omhoog en maakte het tot een spookachtig tafereel.
Voorbij de pas volgde een uitgestrekte hoogvlakte waar koeien en ezels rondliepen. Het landschap veranderd daar steeds meer in woestijn. Na een lange afdaling door gortdroge en bijna totaal tot gruis geerodeerde bergen bereikten we het dal waar Cachi ligt. Vanaf 30 km daarvoor heb je al een schitterend uitzicht op de Nevado de Cachi (6380m).
Na wat rondlopen door Cachi, een kort gesprekje bij het touristenburo / artisanias (souvenirwinkel) en een speurtocht naar wat benzine, ben ik de vallei achter Cachi ingelopen. Dit begint met een stoffige grintweg in een brandende zon. Elke auto die langsrijd veroorzaakt een stofwolk die 15 minuten blijft hangen. Er komt ongeveer om de 15 minuten een auto langs. De auto´s rijden altijd de andere kant op dan ik loop. Vanaf de afslag richting ruines, waarheen ik wil, komen er geen auto´s meer langs. De zon blijft branden. Ik maak mn petje steeds nat in het stroompje langs de weg, maar het droogt in 10 minuten op. Na een klim bereik ik het dal zelf, een uitgestrekte groene vlakte vol rotsblokken en 1000-den cactussen zoals in een goeie western te zien zijn. Erg spectaculair gezicht! In de verte is de Nevado de Cachi te zien, met 9 toppen. Het is vanaf Cachi ruim 16 km tot aan het eind van het dal. Die loop ik allemaal, maar de berg blijft ver weg.Bovendien stijgt de weg niet echt flink, dus de 4 km omhoog blijven staan.
Als de weg - inmiddels van weg tot pad tot vaag spoor verworden - helemaal ophoud en ik een paar uur tussen de cactussen heb gelopen, besluit ik de tent maar ergens op te zetten. Ik kies een stukje groen gras en slaap er beter dan ooit. De volgende morgen word ik dan ook uitgerust wakker en merk even later dat er een stuk of 20 grote stieren rond de tent lopen. Das sneller wakker worden dan een koud stortbad. Vanuit de tent gluur ik voorzichtig naar de zwaargebouwde vleesmassa´s die tergend langzaam grazend en snuffelend voorbij lopen. Het lijkt me het veiligst als ze mij niet zien, dus ik blijf in de tent. Aangezien sommige dieren echt vlak langs de tent lopen durf ik er niet eens aan te denken om de tent uit te gaan, bang dat ze zullen schrikken en god weet wat doen. Ik heb geen idee of ze echt gevaarlijk zijn, maar denkend aan stierengevechten enzo... Er zijn er een paar die echt nieuwsgierig zijn naar dat groene ding en duwen eens tegen de tent met hun kop. Eentje likt aan een scheerlijntje. Als de tent dan schokt schrikt het beest en deinst een meter terug. Het blijkt echter voor herhaling vatbaar want hij doet het zeker nog een keer of tien. Intussen sta ik doodsangsten uit en zie voor me hoe hij uiteindelijk zal besluiten het groene geval plat te walsen door eroverheen te lopen of er eens het zn hoorns doorheen zal steken. Een lichte zwaai met zon kop met hoorns van een metertje of zo breed en je bent purree. Na iets van anderhalf uur zijn alle beesten voorbij gelopen. Eentje kwam tot twee keer behoorlijk agressief kijkend en bewegend en snuivend terug lopen en bleef maar naar de tent staren. Ik werd in anderhalf uur 10 jaar ouder...
Steeds rondkijkend of er geen stieren meer in de buurt zijn pak ik snel mijn boel bij elkaar en ga op weg de andere kant op. De berg moet tot een andere keer wachten. Het is nog zeker drie dagen klimmen tot de top. Zoveel tijd heb ik niet meer en het ontbreekt me nu eigenlijk ook aan de energie voor deze klim. Van een paar relaxte Argetijnen in een jeep krijg ik een lift. Ze rijden eerst nog heel de vallei rond en bezoeken diverse schitterende sites zoals een smalle kloof met een waterval en ze vertellen vanalles over de pre-colombiaanse ruines waar ik dus de hele dag overheen heb gelopen. Dat blijken namelijk geen resten van gebouwen te zijn, maar een soort terrassen met stenen randen, waar rond de 20.000 mensen moeten hebben gewoond. Erg indrukwekkend. Terug in Cachi eet ik een stapel tosti´s en drink een liter cola om wat bij te komen. De bus brengt me weer terug naar Salta, waar het razende verkeer opeens helemaal niet meer zo gevaarlijk lijkt...
Vandaag, dinsdag, heb ik de Mercado de Artesanias bekeken en half leeggekocht. Ze hebben hier erg veel nice dingen te koop, weer heel anders dan bijvoorbeeld in Bolivia. Ik zoek vooral veel bewerkte lepeltjes en kleine beestjes uit van sterk ruikend hout en diverse dingetjes van beschilderd aardewerk.
Plannen voor de komende dagen zijn niet echt vast, maar ik denk dat ik hier nog twee dagen blijf - misschien maak ik nog een tour van een dag - en dan vrijdag de bus naar Antafogasta pak in Chili. Er gaat namelijk een bus over de Atacama vlakte, via San Pedro de Atacama, langs de zoutmeren, moet schitterend zijn. Enige nadeel is dat de bus om 5 uur vertrekt. Vanaf Antafogasta neem ik dan een bus naar Santiago en zie dan ook nog een km of 2000 van Chili. Gelukkig zijn die lange afstandbussen zeer luxe en is er complete service aan boord (wc, food &drink enzo). Goed te doen dus. Zondag vlieg ik dan vanaf Santiago de Chili via Buenos Aires weer naar Frankfurt en kom ergens begin van de middag aan op Schiphol. Collega´s kunnen mij dan als het goed is dinsdag 16 april weer zien verschijnen in Rijswijk. Thx iedereen weer voor de nieuwe berichten in het gastenboek en alle mails! Tot laterz weer, avunt!
suerte,
Boris de Atacama
Nog even een korte aanvulling met het laatste nieuws: morgen, zondag, vertrek ik met de bus van 7.00 uur naar Cachi. Dat plaatsje ligt 157 km ten zuidwesten van Salta, op 2280 meter hoogte en heeft ongeveer 1800 inwoners. Het schijnt er enorm gaaf te zijn, o.a. aangezien het aan de voet van de 6380 meter hoge Nevado de Cachi ligt. Als het even kan wil ik daar nog wat gaan klimmen.
Vanmorgen heb ik gesproken met Carlos Cuevas van de Club Amigos de la Montana in Salta. Als ik in Cachi ben moet ik vragen naar Antonio Zuleta, een aldaar zeer bekende klimmer en gids, die alles over de Nevado de Cachi weet. De beklimming duurt normaal minimaal drie dagen. Ik weet niet of dat er nog in zit. De drie dagen wel, maar die 4,1 kilometer klimmen... We zullen zien. Op de valreep in elk geval toch nog een stukje extra avontuur!
Daarna zal ik weer dezelfde weg terug moeten gaan, naar Salta en via Mendoza naar Santiago. Er zijn hier niet veel plaatsen waar je de Andes over kan. Eerst wilde ik dat proberen via de Tren a las Nubes, de bekende trein die tot bijna 4,5 kilometer hoog gaat, maar de trein rijdt deze weken niet. Daarbij is het dan niet altijd mogelijk om met een trein verder te reizen over de Socompopas naar Chili.
greeetzzz aan iedereen en tot over een paar dagen weer!
Suerte, Boris
Even een korte tussenstand: ik zit nu - op aanraden van ervaren Zuid Amerika reizigers - in Salta, een redelijk grote plaats in het noorden van Argentinie. Duurde 19 uur met de bus om hier te komen (pfffff....). De stad lijkt veel op Mendoza, met veel parken en mooie gebouwen en niet te vergeten 1000-den restaurantjes met heerlijk eten, hoewel de stad duidelijk iets meer Boliviaans heeft. Het is nice weer, hoewel bewolkt vandaag. M´n neus is vrijwel helemaal hersteld. Vingers en tenen zien er weer goed uit, maar voelen nog steeds een beetje doods aan. Ik zit hier in Hostell Occulte, een gaaf guesthouse vol mensen die maandenlang door Zuid Amerika trekken en dus veel verhalen te vertellen hebben. Heel toevallig is wel, dat er een Australier is die in Confluencia was (1e kamp Aconcagua) op de dag dat ik op de top was. Hij kon er niet over uit dat iemand op de top was terwijl hij daar beneden in de sneeuwstorm liep. Verder leeft ´klimmen´ hier totaal niet. Er zijn welliswaar een paar hoge bergen in de buurt, maar niemand heeft er info over en iedereen vindt het toch wel een beetje vreemd als je zegt dat je wat wil klimmen. Vandaar dat ik dus even wat info op internet ga zoeken.
Ik wilde eerst naar Bolivia gaan, maar het duurt nogal lang voordat ik Sajama zou zijn. Vooral de terugreis naar Santiago de Chili zou dan een uur of 35 in de bus betekenen. Niet echt heel nice. Die bergen blijven dus voor een volgende keer staan (Ramon??? Peter???). Tussen hier en Chili zijn echter genoeg mooie bergen dus ik hoop er nog wat van te zien.
Thx by the way voor alle nice felicitaties in het gastenboek! Ik heb inmiddels heel wat mensen ontmoet die het webadres graag wilde hebben om er t.z.t. de foto´s van de Aconcagua op te kunnen zien. Het wordt nu dus echt tijd voor een engelse versie van de site. Okeej, zodra er weer schot in de reis zit, dan laat ik dat weer even weten. Tot nader order geniet ik hier even lekker van de zon en de rust!
Suerte,
Boris
Daar istie weer! Blijkbaar heb ik alles overleefd. Ik heb eerst alle berichtjes in het gastenboek gelezen en die waren erg nice. Thx iedereen nogmaals. Ik zit nu in het bloedhete en razend drukke Mendoza. Vanmiddag met de bus aangekomen vanuit Puente del Inca. Het is hier echt een gekkenhuis zo druk en het schijnt de afgelopen dagen met de Pazen nog veel drukker geweest te zijn. Enorm wennen al die mensen.
Hier volgt een kort verslag van de expeditie:
Ingang van het Parque Provincial Aconcagua, met de hangbrug en uitzicht op de zuidwand
Aankomst in Puente del Inca was erg leuk. Daniel, de eigenaar van de Refugio herkende me en diverse andere mensen daar ook. Anderhalve dag in P.d.Inca gebleven. Dat ligt op 2700 meter. Veel lol met een stel klimmers die net terug waren gekomen van de Aconcagua.
Op de vlakte van de Horcones Valley na tussenkamp Confluencia (3.450m)
Daarna in drie dagen naar Plaza de Mulas gelopen (4200m). Tot mijn verbazing waren er toch nog 19 klimmers in het park: 4 Brazilianen, 4 Spanjaarden en een expeditie uit Oekraine van 11 mensen. Verder waren er nog wat wandelaars in het park. Aangezien het park enorm groot is betekent dat dat je bijna nooit iemand tegen komt. Het basiskamp (Plaza de Mulas) was geheel verlaten. Een uitgestrekte zee van rotsen.
Door een lawine ingestorte oude hut vlak voor Plaza de Mulas (4.050m)
Vanuit het basiskamp een eerste tocht gemaakt naar Alaska (5200m). Dat ging erg goed, hoewel er erg veel wind stond. Onderweg kwam ik de Brazilianan en Spanjaarden tegen. Die kwamen van het hoogste kamp Berlin (5900m) omlaag en waren daar weggewaaid. Tot 5400 meter lag er nog geen sneeuw, dus dat viel me mee.
Basiskamp Plaza de Mulas (4.210m) met Cerro Cuerno (5.462m)
Volgende ochtend kwamen de Brazilianen en Spanjaarden vertellen dat ze weggingen, omdat ze min of meer geschrokken waren van het slechte weer op grotere hoogte. Toch een beetje een tegenvaller, want er was eindelijk wat leven in het basiskamp.
Uitzicht vanuit tussenkamp Alaska (5.200m) op kamp 1 Canada,
uiterst links in de schaduw van de kleine wolk (4.900m)
Acclimatisatietocht naar Nido (5400m). Alleen de Russen zijn er nu nog. De meeste van hen zitten echter in de Refugio achter het basiskamp en gaan niet klimmen. 6 van hen zitten in Nido. Ik breng wat materiaal naar boven en zit een uur of twee te kletsen met een paar van hen over de Aconcagua, over de Elbrus, over Rusland en over de documentaire die zij maken. Dan blijkt het plots al 1800 uur te zijn en moet ik snel terug naar het basiskamp. Ik daal 1200 meter af in een uur.
De winderige onherbergzame vlakte van Nido de Condores (5.400m)
De volgende dag twijfel ik of ik een rustdag zal nemen. Een hele dag alleen zitten voor je tent is niet alles. Ik besluit toch naar Nido te verhuizen met de tent. Al het materiaal 1200 meter omhoog brengen. Heel nice. Het weer is nog steeds goed. Overdag veel zon en veel wind, snachts nog meer wind en ongeveer 10 graden onder nul.
Bij gebrek aan andere klimmers...
(Boris Krielen, Nido de Condores, 5.400m)
Het gaat behoorlijk snel. Alleen het laatste stuk naar Nido heb ik heel langzaam gelopen. Helaas zijn de Russen naar berlin vertrokken, het hoogste kamp op 5900 meter. Ik ben dus weer alleen. De tent opzetten in de wind gaat minder makkelijk. Pas na veel sjouwen met rotsblokken ben ik tevreden. De eerste nacht slaap ik slecht door het ongelooflijk hard klapperen van het tentdoek. smorgens is het 17 graden onder nul in de tent. Heel lekker wakker worden is dat. Het ijs valt meteen in je nek.
Surrealistische lichtreflexies op de Aconcagua westwand
Smiddags loop ik naar Berlin en drink weer thee met de Russen. Twee van de 6 zijn halverwege van hun toppoging terug gekomen met bevriezingsverschijnselen. De andere 4 zijn nog onderweg en zullen de top ook bereiken. Dat verneem ik even later live via hun radio. Na een uur ga ik weer terug naar Nido. Snachts raast er een storm over de berg. Het gaat zo vreselijk tekeer dat ik niet geloof dat de tent ertegen zal kunnen. Ik trek mn donsjack en klimbroek aan en pak mn rugzak in, klaar om in actie te komen mocht de tent het begeven. Gelukkig blijft de tent heel, maar ik ben behoorlijk doodmoe als het weer licht wordt.
Zonsondergang vanuit mijn kamp tussen de rotsen van Nido de Condores (5.400m)
Afdalen, speelt door mn hoofd. Ergens heen gaan waar het rustig is om bij te komen. Maar als ik afdaal dan moet ik weer opnieuw beginnen. Vroeg in de middag pak ik alles bij elkaar en klim naar Berlin, 5900 meter. De Russen komen net naar beneden. Met drie van hen sta ik even te praten. Ze gaan meteen het park uit, aangezien hun vliegtuig over enkele dagen vertrekt. Dat betekent dat ik vanaf dit moment dus echt helemaal alleen op de berg zit! Een zeer bijzondere situatie die maar weinigen meemaken. Gelukkig is de route naar berlin niet moeilijk en niet lang, slechts drie uur. Daar is een hut, een soort groot hondehok, waar je in elk geval uit de wind zit. Ik smelt bergen sneeuw en probeer wat te eten. Het drinken gaat goed, maar honger heb ik helemaal niet.
Kamp Berlin (5.900m)
Ik wil de volgende dag een toppoging wagen. Ik maak van mijn aluminium reddingsdeken wanten en een broek. Mijn handen en bovenbenen waren namelijk erg koud in de wind. De extra laag van dit flinterdunne materiaal blijkt een goed middel! De nacht verloopt goed, ik slaap als een rotsblok (+/- 2500 kilo).
Volgende ochtend sta ik om 8 uur op. Het is 20 graden onder nul buiten (en binnen ook). Ik moet mezelf toch eens duidelijk maken wat hier zo leuk aan is. Na een groot bord Brinta (jawel, erg lekker warm) en een liter thee ben ik er helemaal klaar voor. Donsjack aan, Goretex jack erover. De aluminium broek en wanten aan. Die kraken behoorlijk.
Uitzicht op White Rocks (links onder de sneeuwpluim) en de top (rechtse top onder de sneeuwpluim) vanaf Berlin (5.900m)
Het is mooi weer. Het eerste deel van de route herken ik helemaal en het schiet flink op. Bij de de White Rocks neem ik even pauze en eet wat chocola. In de verte hangen dreigende wolkenpartijen over de hele breedte van de horizon. hmmm..... niet nice. Af en toe waait er een wolkje rond de top. Ik loop verder en bereik de ruine van de Independencia hut op zon 6400 meter. Daar doe ik mn stijgijzers aan en eet en drink weer wat. Het weer betrekt nu snel. Als ik 100 meter hoger op de Traverse sta waait het hard en is het uitzicht minimaal. Hier moest ik de eerste keer omdraaien door het slechte weer. Ik wil nu verder komen.
Slecht zicht op de Traverse (6.500m)
Ik volg de Traverse richting Canaleta. De route is steeds steiler en de top verdwijnt in de wolken. Als ik eindelijk de canaleta bereik, is er een echte storm opgestoken. De wind waait van beneden over de Gran Accareo omhoog door de smalle kloof die de Canaleta heet. Ik klim steeds een meter of 10 omhoog en schuil dan tussen de rotsen aan de zijkant. Terug gaan? Morgen opnieuw proberen? Ik ben al zo ver... helaas kan ik niet goed zien hoe ver het nog is. Steeds ga ik weer wat verder. Dan wordt het heel even helder en zie ik een adembenemend tafereel van 100 km bergen om me heen liggen en zie ook heel vaag de top. Ik besluit door te klimmen. Het duurt nog ruim een uur vioordat ik op de top sta. De laatste 10-tallen meters waren ongelooflijk zwaar. Helaas is er geen uitzicht als beloning, slechts een gemene kouwe wind.
Op de top, zonder uitzicht (Boris Krielen, 6.962m)
De afdaling was nog veel erger. Ik wind had ik nu recht tegen. Deze bracht een striemende stroom ijsdeeltjes mee. Het zicht was meestal niet meer dan 10 meter. Mijn gletscherbril zat helemaal dicht met ijs en af en toe kon ik echt helemaal niets meer zien. Hele verademing om weer terug te zijn in Berlin. De volgende dag lag er een halve meter verse sneeuw en was het stralend weer, met een fantastisch uitzicht. Ik weet alleen wel dat de beklimming nu een stuk moeilijker zou zijn met deze sneeuw, vooral omdat stukken rots nu glad zijn en de route niet of minder goed zichtbaar.
Uitzicht naar het noorden van vlak onder kamp Berlin (5.850m)
Nu in Mendoza lijkt het allemaal een vage droom, een beetje een nachtmerrie wel. Tijdens het tiepen voelen mn vingers vreemd aan. Twee vingers van mn linkerhand zijn bij de toppen toch bevroren geweest. En mn neus was bevroren en voelt vreemd aan. Verder is alles nog heel. Ook hoorde ik pas beneden in het dal dat die storm de Viento Blanco was en niet zomaar wat wind. De Viento Blanco is een storm rechtstreeks vanaf de Grote Oceaan met wind tot 150 km/uur.
Fragment uit mijn dagboek, beschrijving van de storm in Nido vlak voor de summitdag
De komende twee weken ga ik denk ik richting noorden, noord Argentinie en Bolivia. Of ik nog ga klimmen hier weet ik nog niet. Het spannendste deel van de reis is wel voorbij denk ik! Het was in elk geval heel erg gaaf en zeer succesvol. Er is nog veel meer te vertellen, maar hiermee hebben jullie alvast een goeie indruk van de afgelopen twee weken. Meer volgt....
greeetzzz,
Boris
Oeps... pas een dag weg uit Nederland en mijn ruimte-tijd gevoel is al van slag. Het vorige berichtje is van vandaag, dus maandag en niet zondag.
Iets over Argentinie... Je merkt hier heel weinig van alle problemen die er in het land zijn. Geen rellen enzo. Er is hier dan ook meer een economisch probleem. De Peso is niet meer gekoppeld aan de US dollar en is flink in waarde gedaald. Was de verhouding eerst 1:1, krijg je nu tussen de 2,10 peso en meer per dollar. Ik heb net 50 US$ gewisseld tegen een koers van 2,40. De prijzen zijn hier echter nauweliks gewijzigd wat betekend dat eten spotgoedkoop is geworden. Voor mij nice, voor de mensen hier minder nice.
Ik heb een kaartje voor de Expreso Uspallata bus van 10:15 morgenochtend naar Puente del Inca. Mijn rugzak net ook even op nieuw ingepakt. Het lijkt wel of het steeds meer wordt. Past er maar net in. Toch heb ik alles nodig. Het enige dat neigt naar luxe is m´n donsjack. Het is de eerste keer dat ik dat meeneem met klimmen, maar aangezien het halverwege maart op een zonnige dag met weinig wind al zo´n 20 graden onder nul is op de top, is dat waarschijnlijk niet echt een overbodige luxe.
Deze internet verbinding is trouwens ff heel iets sneller dan de vorige. Dit is surfen, dat andere was meer stroonopwaarts peddelen... Wel een beetje lastig, zo´n spaans toetsenbord. De letters zitten wel op de normale plek, maar er zitten er wat extra op (zoals de ñ) en verder zitten alle andere tekes ergens anders. :-@
Well, hier ga ik het echt even bij laten. Nogmaals thx voor de berichtjes in het gastenboek! Tot over een tijdje weer.
greetz,
Boris
Het eerste deel van de reis is bijzonder soepel verlopen. De trein was 10 minuten te laat en daarom voor mij precies op tijd. Op Schiphol kon ik meteen inchecken en de controle bij de douane duurde pakweg 2 minuten. Er was nog even verwarring omdat ik tussen een groep stond die naar Thailand ging, maar ook dat was snel opgelost. De vlucht naar Frankfurt duurde maar een drankje en een broodje lang. Frankfurt zelf was half in verbouwing en kwam erg rommelig op me over. Na een uur of anderhalf kon ik het vliegtuig in voor de tweede vlucht. Er zou toch een stop zijn in Buenos Aires, wat ik ook eigenlijk al verwacht had.
Het eten aan boord was uitstekend. Van slapen kwam alleen niet heel veel terecht. Een schitterende zonsopgang maakte veel goed. Na een stop van ongeveer 2 uur vliegen we verder naar Santiago de Chili. Big surprise: de piloot maakt een half rondje rond de top van de Aconcagua. Vanuit het vliegtuig badend in de zon, ziet de berg er heel rustig uit. Ik teken voor zulk weer als ik naar de top wil.
De controle in Santiago stelt vandaag niets voor, ondanks de drie formulieren die ingevuld moesten worden in het vliegtuig. Alle tassen en koffers gaan door een scanner, maar de mensen erachter zitten gewoon met elkaar te kletsen.
Buiten stopt de bus die net vertrekt nog even om me in te laten stappen. Op het busstation staat een enthousiaste man te roepen dat hij naar Mendoza gaat en inderdaad zit ik een half uur later relaxed in een minibusje op weg naar Mendoza. Dit busje is een stuk sneller dan de gewone bussen en is sneller door de douane. Boven op de pas bij de tunnel op 3.185 meter is het aangenaam weer met weinig wind. Alles lijkt mee te ziiten. Welk onheil wacht me op?
In Mendoza ga ik naar het pension waar ik al eerder ben geweest en ik word er meteen herkend. Een aangenaam welkom. Na wat eten en veel water val ik doodmoe in slaap.
Vandaag (zondag) ben ik op jacht geweest naar formele toestemming om het park buiten het seizoen binnen te mogen. Via alle emails heb ik daar nog geen duidelijkheid over kunnen krijgen. Na een wandeling van een uur bereik ik het park San Martin. Bij het informatiekantoor wordt ik doorverwezen naar een ander gebouw, 300 meter verderop. Daar wordt ik weer teruggestuurd naar een gebouw tegenover het informatiekantoor. Leuk! Het derde gebouw blijkt inderdaad het juiste te zijn. Ze kijken me een beetje vreemd aan, dat ik nu nog wil gaan klimmen, maar het schijnt zeker wel te mogen. Ik hoef helemaal geen paperassen te regelen. Bij de ingang van het park kan ik een off-season permit kopen voor 40 US$. Een hele opluchting.
Ik besluit vandaag in Mendoza te blijven om een beetje uit te rusten en te eten. Morgenochtend vroeg ga ik naar Puente del Inca en ga dan meteen het Parque National de Aconcagua in. Dan ben ik dus een week of twee, drie weg uit de bewoonde wereld en komen er hier geen verhalen meer bij. Als ik weer terug ben lees je hier weer hoe het me vergaan is.
greeetz!
Boris
Een dag voor vertrek. Net even snel iets gewijzigd op de site en dat gaat dan niet goed natuurlijk. Verkeerde page vervangen en nu is het voorgaande berichtje dus weg. ^%#@&%$& Ach jah, zo gaat dat. Er zijn ergere dingen.
Vandaag was ook mijn laatste werkdag voor vertrek. Ook daar viel nog veel op het Intranet te wijzigen en voor te bereiden. Voorlopig zal ik even helemaal zonder computers zitten. Niet echt erg... Op deze laatste dag ook nog een hoop andere kleine dingen kunnen afronden, veel mensen gesproken en door velen een fijne vakantie toegewenst gekregen. De bank gaf zelfs korting op mijn aankoop van US$! Een heuglijke dag.
Wat is er morgen allemaal nog te doen? Inpakken. Alles staat klaar, maar mijn slaapzak en matje wil ik pas op 't laatste moment in een zak proppen en inpakken. Kost hooguit een half uur. Verder eigenlijk heel weinig te doen.
Ik ben erg benieuwd hoe de platupus-zakken bevallen als foodcontainers. Ik heb er vier bij me. Drie gevuld met suiker, melkpoeder en brinta en eentje om uit te drinken. De zakken lijken me erg geschikt om voedsel in poedervorm in te doen. Ze zijn flexibel, ijzersterk, worden platter naarmate ze leeg raken en ze wegen slechts 35 gram!
Naast de brinta, dat mijn ontbijt vormt, neem ik soep, kaas, worst en hartkeks mee als avondeten en stil de honger overdag met boterkoek, chocoladerepen, ontbijtkoek en mueslirepen. Hoe hoger je komt hoe minder honger je hebt. Je lichaam heeft op zich wel veel energie nodig om warm te blijven en te bewegen, maar door het gebrek aan zuurstof kan je lichaam niet veel voedsel verbranden en heb je daarom minder honger.
Vorig (verdwenen) berichtje meldde ook hog dat bovenaan deze page de dagen tot vertrek automatisch worden afgeteld. Een leuk javascriptje zorgt daarvoor. Ik vroeg me toen af hoe het scriptje het zou doen, maar tot nu toe gaat het soepel. De tekst "3 dagen tot Aconcagua 2002!" is zonder problemen vervangen door "Morgen start Aconcagua 2002!". Wat er na morgen mee gebeurt is nog even afwachten...
Naarmate ik het moment van vertrek nadert, word ik vaker overvallen door een gevoel van spanning, zenuwen. Alsof ik nu pas voor het eerst gevoelsmatig besef wat ik ga doen. Het isolement, de risico's, het afzien, de kou, wind en sneeuwstormen, het overweldigende landschap... Wekenlang geen enkel teken of geluid van andere mensen. Hoe reageer ik daar op? Draai ik door? Of werkt het juist rustgevend? Ontdek ik de ware zin van het leven? Of maakt het me bang? Ik ben nieuwsgierig en angstig tegelijk.
Ik denk dat ik maandag nog wel even de kans heb om een berichtje te plaatsen vanuit Mendoza, Argentinie. Daarna zal er een week of twee tot drie radiostilte zijn. Ik zit dan op de berg zelf. Na terugkomst lees je hier meteen hoe het gegaan is.
greetzzz!
Boris
Het weekend stond helemaal in het teken van de komende expeditie! De zaterdag doorgebracht bij Bever Zwerfsport. Nieuwe rugzak gekocht, matje, sneeuwharingen (ik had er al acht maar die blijken tijdelijk onvindbaar), slangetje voor de platypus (wat er allemaal in zo'n slangetje kan gaan groeien in de tussentijd... yak!), melkpoeder en een hoofdlampje. Klik hier rechts naast op de link boven het Bever-logo voor meer info over merk en type van wat ik gekocht heb.
Zondag op de mountainbike de duinen in gegaan. Rondje via Scheveningen, Katwijk... Zandvoort, Kopje van Bloemendaal, Haarlem, Hillegom, Lisse... Den Haag (+/- 135 km). Perfect weer, weinig wind, zonnig zelfs. Mooie training. Onderweg wel twee keer een benzinestation moeten overvallen voor wat extra energie, maar op zich ging het erg soepel.
Kortom, het materiaal is bijna compleet en de training is succesvol gebleken. Nu nog een paar rustige dagen voor de mentale voorbereiding en ik ben er helemaal klaar voor.
Suerte!
Boris
Ruim twee weken voor vertrek. Het spannende gevoel van de naderende expeditie neemt flink toe. Training en voorbereiding verlopen nog steeds goed en volgens schema. Er is gelukkig weer wat materiaal kunnen vervallen uit mijn lijst en enkele items bleken lichter dan verwacht. Het totaalgewicht van materiaal, kleding en voeding, inclusief water en benzine blijft mooi onder de 30 kilo.
Gisteren heeft Bever Zwerfsport aangegeven dat zij definitief sponsor is van Aconcagua 2002! Heel mooi nieuws! Je ziet hiernaast het logo van bever staan en een link naar het materiaal van Bever voor Accagua 2002. Zaterdag 2 maart zal ik de laatste uitrustingstukken gaan uitzoeken bij Bever Zwerfsport te Den Haag.
greetzz!
Boris
Even een berichtje over de voorbereiding. De training gaat erg goed. Traplopen gaat steeds beter en soepeler en mn conditie gaat goed vooruit. Alleen met het 's morgens vroeg opstaan om te gaan hardlopen heb ik nog steeds erg veel moeite... :-(
Het materiaal is bijna allemaal op orde en staat in bakken klaar in de woonkamer. Er zijn nog wel een paar items die vernieuwd moeten worden, zoals m'n slaapmatje, rugzak en hoofdlampje.
Dat lampje krijg ik trouwens van de Zwemclub Residentie aangeboden als dank voor het helpen bij het opzetten van hun website! Bij deze: thx!
groets!
Boris
the climbing wombat...
Je kunt hier "live" mijn reis in Zuid Amerika volgen! Kijk daarom regelmatig op deze page.
Ik vertrek 16 maart 2002, daarna kun je regelmatig berichten verwachten. Behalve natuurlijk als ik op de berg zelf zit, want ik neem geen communicatiemiddelen mee, en aangezien het off-season is, zijn er ook geen fasiliteiten meer aanwezig in het park.
greetzzz vanuit Den haag,
Boris